Wanneer een tweede spoortraject wordt ingezet, is het van groot belang dat zowel de werkgever als de werknemer gezamenlijk actief op zoek gaan naar passend werk. De werkgever moet alles in staat stellen de werknemer te voorzien in passend werk. Hierbij mag de afstand in salaris maximaal 30% zijn. Deze beperking in salarisverschil is ontworpen om ervoor te zorgen dat de overgang naar nieuw werk voor de werknemer financieel haalbaar blijft. Een interessante casus over salariëring, vindt u hieronder.
Een administratief medewerker is al bijna dertig jaar fulltime in dienst bij een autobedrijf. Hij voert diverse functies uit. Voordat hij uitvalt wegens psychische klachten, is hij werkzaam als administrateur en receptionist. De arbeidsongeschiktheid duurt ongeveer een jaar en na dit jaar pakt hij weer andere werkzaamheden op. Nog een jaar later vindt er een reorganisatie plaats en bij het UWV wordt voor hem en tien anderen een ontslagvergunning aangevraagd.
Het UWV weigert de vergunning af te geven, omdat de werkgever niet alles in het werk heeft gesteld de werknemer te herplaatsen. Zo heeft de werkgever een receptionist van buiten aangetrokken om de werkzaamheden over te nemen, terwijl de werknemer dit werk ook zou kunnen doen.
Na twee maanden wordt de medewerker een functie als chauffeur aangeboden voor de duur van 24 uur per week. Het geboden salaris is meer dan gehalveerd. Binnen twaalf maanden wordt zijn salaris van 2.800 euro afgebouwd naar 1.080 euro bruto per maand. De werknemer wijst dit aanbod af en ook een tweede aanbod (32 uur voor 1.440 euro) wordt naar de prullenmand verwezen. Ondanks de afwijzing komt de medewerker één dag opdagen voor de functie als chauffeur, maar hij meldt zich de opvolgende dagen ziek. De bedrijfsarts meldt dat er zowel sprake is van arbeidsongeschiktheid (rugproblemen) als situationele arbeidsongeschiktheid (arbeidsconflict). De werkgever betaalt daarop zijn salaris niet uit vanwege werkweigering. Daarop stapt de werknemer naar de kantonrechter en eist doorbetaling van zijn oorspronkelijk loon met een wettelijke verhoging. Verder wil de werknemer zijn eigen werkzaamheden weer oppakken, dan wel werken in passende werkzaamheden.
Volgens de kantonrechter is er geen eenzijdig wijzigingsbeding (dat is een beding in de individuele arbeidscontracten waarin de werkgever uitdrukkelijk het recht heeft voorbehouden om in geval van een “zwaarwichtige belang” de arbeidsvoorwaarden te mogen wijzigen) afgesproken in het arbeidscontract. Ondanks dat de werkgever in zwaar financieel weer zit, moet de werkgever zich toch als goed werkgever gedragen en een passende functie aanbieden, die voldoende aansluit op opleiding, ervaring en capaciteiten. Bovendien mag het loon niet al te veel afwijken van zijn laatstverdiende loon. De functie chauffeur is niet passend voor de werknemer, omdat de werkzaamheden anders van aard zijn en hij fysieke problemen heeft (rugklachten). Tevens vallen de verplichtingen die voortvloeien uit de arbeidsovereenkomst onder rekening en het bedrijfsrisico van de werkgever.
De werkgever dient daarom naar oordeel van de kantonrechter, de werknemer passende arbeid aan te bieden en het volledige loon te betalen, totdat rechtsgeldig een einde aan de arbeidsovereenkomst komt. Het naleven van deze verplichtingen is essentieel voor een succesvolle re-integratie en kan juridische stappen voorkomen.
Bij onze arbodienst ADXpert, komen we regelmatig vergelijkbare situaties tegen. Arbeidskundige Cees Willem Dam geeft aan in het advies en bij tweede spoortrajecten te zoeken naar écht passend werk. De afstand in salaris is maximaal 30%. Dat houdt in dat een werknemer die in het 2e ziektejaar reeds 70% van het oorspronkelijke salaris ontvangt er bij het aanvaarden van ander passend werk buiten de eigen werkgever er niet nog verder in salaris op achteruit gaat.
Wilt u meer weten over tweede spoortrajecten en hoe ADXpert jou kan ondersteunen? Bekijk dan deze pagina of neem rechtstreeks contact met ons op.
Topics: